IT-CAT-ESP
IT Non è oggi, fu lo scorso 5 febbraio. 60 anni... Felicità teorica. 60 anni rappresentano un traguardo significativo, per i 60, poiché - nel mio particolare - si va in pensione, la sveglia non suonerà più alle 04:55, non ci sarà più fare il pendolare per 50 km., si inizia un periodo bellissimo. Teoricamente.
In lavoro, nella mia famiglia, gli amici,... "benissimo! dovrai essere felicissimo!" Per quanto riguarda ad andare in pensione, e farlo ai 60, sì. Perfetto. Io rispondevo "sì, ma,,,"
La prima volta che passavo l'anniversario con mamma che non c'era più da pochi mesi; io le faceva il badante, era dolcissima, 95 anni, È la legge della vita; era mamma, era lei che durante il mio compleanno era pienamente felice.
Non ne avevo ancora un'assoluta certezza, ma sicuramente l'ultimo anniversario con mio fratello. Tutto lasciava presagiare un brutto finale, fosse una o altra la strada a seguire... È stato così, l'ultimo anniversario insieme.
Mia cugina ha fatto di tutto per rendermi felice quel giorno. Grazie...!
In realtà, quel cinque febbraio si erano aperte due strade diverse: una, buona, si lascia il lavoro. L'altra, molto triste...
-------------------------------------------------------------------------------------------
CAT Què bé, què bé!! em deien tots a messura que estava apropant-se el 5 de febrer. Què bé, que podràs jubilar-te i ja fer tot el que vulguis! Ja veurem, responia jo. Deixar de treballar va ser perfecte; el primer meu anniversari sense la mare, a qui cuidava jo de feia uns anys i qui celebrava els meus anys més que jo. L'últim - ja es veia venir - amb el meu germà... I si no hagués estat l'últim, el futrur li era ben negre, per a ell, per a tots dos... Un dia alegre i trist al mateix temps, amb una intensitat contrària quasi per igual pel que fa a la part bona que a la dolenta. No, igual no. Va ser un dia clarament ple de tristor.
ESP Mi último cumpleaños, en febrero, tuvo emociones encontradas e intensas.
Cumplía un año más, 60 en total, lo cual ya era motivo de celebración, y al mismo tiempo tenía la oportunidad de jubilarme, cosa que hice. Sin embargo, a medida que se acercaba la fecha y aunque ambas circunstancias las consideraba positivas, mostraba un entusiasmo mínimo.
El primer cumpleaños que no vería mi madre, a quien cuidaba personalmente durante los últimos años. Además, mi hermano... Mi hermano no auguraba nada bueno, tanto si continuaba estando como si no... No ha continuado.
Al principio iba a haber escrito que fue un día con emociones encontradas e igualmente intensas a pesar de ser radicalmente diferentes. No, igualmente intensas, no. Fue un día claramente lleno de tristeza.
podi-.


Hay tristezas que no admiten matices ni necesitan que las disfracemos de otra cosa. Cumplir años, jubilarse, abrir una nueva etapa… y, sin embargo, sentir que quienes deberían compartirla ya no están. Saludos
RispondiEliminaEn les celebracions i les festes nadalenques, sempre pesen molt més les absències que no pas les presències. Ja sé que es llei de vida... però costa adaptar-s'hi.
RispondiElimina